ANTON CHEKHOV

Λίστα Θεατρικών Έργων

Άντον Παύλοβιτς Τσέχωφ

Για να ακούσετε το θεατρικό έργο, πατήστε πάνω στον τίτλο της ηχογράφησης.

Λιστα Ηχογραφησεων

Λίγα λόγια για τον Συγγραφέα:

Ο δημιουργός, σταθμός στην ιστορία του Θεάτρου, Άντον Παύλοβιτς Τσέχωφ (Анто́н Па́влович Че́хов), γεννήθηκε το 1860 στο Ταγκανρόνγκ, μικρή επαρχιακή πόλη της Ρωσίας. Γιος παντοπώλη, ήταν το 3ο από 6 παιδιά της οικογένειας. Ο παππούς του ήταν δούλος μα πλούτισε και κατάφερε να εξαγοράσει την ελευθερία της οικογένειάς του, για 700 ρούβλια το κεφάλι. Ειρωνεία! Το 1861 έγινε η χειραφέτηση των δούλων. Ο πατέρας του ήταν αλκοολικός, ωστόσο εξαιρετικά θρησκόληπτος και πολύ αυστηρός με την εκπαίδευση των παιδιών του. Ποθώντας ο γιος του να γίνει πλούσιος τον γράφει στο "Αριστοκρατικό", σχολείο της πλούσιας Ελληνικής Παροικίας. Το 1875, όταν η οικονομική καταστροφή της οικογένειας γίνεται αναπόφευκτη ο πατέρας αποφασίζει να δραπετεύσει από τους πιστωτές του στη Μόσχα. Ο Αντον Τσέχωφ μένει πίσω παραπάνω από 3 χρόνια προκειμένου να τελειώσει το σχολείο και συντηρείται με χρήματα που ο ίδιος βγάζει παραδίδοντας μαθήματα κατ'οίκον. Η μετάβασή του στη Μόσχα, κοντά στην υπόλοιπη οικογένεια, συμπίπτει με την εγγραφή του στην Ιατρική Σχολή. Θα ολοκληρώσει τις σπουδές του με επιτυχία, ενώ παράλληλα γράφει μικρά χιουμοριστικά διηγήματα σε περιοδικά για να ενισχύει οικονομικά την οικογένειά του. Το επάγγελμα του γιατρού θα το εξασκήσει σε όλη του τη ζωή, εργαζόμενος ακούραστα για την καταπολέμηση της χολέρας που μάστιζε εκείνα τα χρόνια τη κεντρική Ρωσία. Το 1892, μάλιστα, στο Μελίχοβο της Ουκρανίας όπου εγκαθίσταται εξυπηρετεί ως γιατρός 26 χωριά και 7 εργοστάσια και πολύ συχνά παρέχει τις υπηρεσίες του δωρεάν.

Πορτραίτο του Τσέχωφ από τον Ισαάκ Λεβιτάν (Isaak Levitan) to 1886.

Eκτός από γιατρός όμως ο Τσέχωφ είναι και ασθενής! Η φτώχεια των παιδικών και νεανικών του χρόνων θα του κληροδοτήσει την φυματίωση, που θα τον ταλαιπωρήσει το υπόλοιπο της ζωής του και τελικά θα τον νικήσει στα 44 του χρόνια. Παρά την επίγνωση της ασθένειάς του ο Τσέχωφ δουλεύει αδιάκοπα συνδυάζοντας με το ίδιο πάθος την ιατρική και την τέχνη. Άλλωστε και η σύζυγος και η ερωμένη του, όπως τις αποκαλούσε, υπηρετούσαν έναν σκοπό, τη θεραπεία του ανθρώπου, στο σώμα και την ψυχή του.

Το ταλέντο του ως συγγραφέα διηγημάτων αναγνωρίστηκε από νωρίς, θεατρικά έργα όμως άρχισε να γράφει σχετικά αργά στην καριέρα του. Τα περισσότερα από τα θεατρικά του έργα είναι σήμερα κοινώς αποδεκτά ως παγκόσμια κλασικά κείμενα. Ωστόσο αυτά δε γνώρισαν την αποδοχή του σύχρονού του κοινού παραμόνο όταν ο Τσέχωφ συνάντησε τον Στανισλάφσκι και το «Θέατρο Τέχνης της Μόσχας» (1898). Σε συνεργασία με τον Στανισλάφσκι ανεβάζει αρχικά το θρυλικό «Γλαρο» (έργο που σε προηγούμενη παρουσίασή του είχε αποτύχει παταγωδώς). Η συνεργασία αυτή θα σημάνει την αρχή μιας εξαιρετικά επιτυχημένης πορείας του Τσέχωφ. Ακολουθούν "Ο Θείος Βάνια", "Οι Τρεις Αδελφές" κι "Ο Βυσσινόκηπος". Η ευρεία αναγνώρισή του επισφραγίζεται το 1899 με την εκλογή του ως μέλος της Ρωσσικής Ακαδημίας, θέση από την οποία αργότερα θα παραιτηθεί, διαμαρτυρόμενος για την ακύρωση της εκλογής του Γκόρκι.

Από τη συνεργασία του με το θίασο του Στανισλάφσκι θα προκύψει όμως και ένας γάμος! Ο γάμος του Τσέχωφ με την ηθοποιό του Θεάτρου Τέχνης, Όλγα Κνίπερ.

Ο Τσέχωφ θα αναγκαστεί να φύγει από τη Ρωσία μετά την πρεμιέρα του «Βυσσινόκηπου» λόγω της επιδείνωσης της υγείας του. Τη 2α Ιουλίου του 1904 ο Τσέχωφ πεθαίνει στη Γερμανία.

Το χιούμορ με το οποίο αντιμετώπιζε τη ζωή θα τον συνοδέψει και στο θάνατό του! Η σορός του μεταφέρεται σ' ένα βαγόνι με στρείδια! Από λάθος οι παριστάμενοι ακολουθούν έναν άλλο νεκρό στρατιωτικό με τη συνοδεία μπάντας! Θάφτηκε στο κοιμητήρι Νοβοντέβιτσι και πάνω από τον τάφο του γέρνουν τα κλαριά μιας κερασιάς (ο πραγματικός τίτλος του "Βυσσινόκηπου" είναι "Ο Κήπος Με Τις Κερασιές")!

Λίγα λόγια για τα ηχογρφημένα έργα:


Το έργο "Αίτηση σε γάμο" ή "Πρόταση Γάμου" μερικές φορές μεταφράζεται απλά ως "Η πρόταση", Ρώσικα: Предложение) είναι μια μονόπρακτη φαρσοκωμωδία του Άντον Τσέχωφ, που γράφτηκε το 1888 - 1889 και παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1890. Είναι ένα γρήγορο παιχνίδι δράσης που βασίζεται στο διάλογο και στο χιούμορ που πηγάζει από τις καταστάσεις.

Πρόκειται για ένα ευφυέστατο έργο κατά το οποίο ο πλούσιος γαιοκτήμονας Στεπάν Στεπάνοβιτς δέχεται από το νεαρό γείτονα του Ιβάν Βασίλιεβιτς, έναν καλοστεκούμενο αλλά υποχόνδριο γαιοκτήμονα, πρόταση γάμου για την κόρη του Νατάλια.
Από μία απλή παρεξήγηση στην οποία περιπλέκονται χωράφια, συμβόλαια, παππούδες, γιαγιάδες, θειάδες, σκυλιά… ξεκινάει ένας καυγάς μεταξύ του εν δυνάμει ζευγαριού, ο οποίος φουντώνει όταν εμπλέκεται και ο πατέρας. Και όλα αυτά υπό το πρίσμα της πρότασης γάμου στην πανέμορφη Νατάλια.

Σε αυτή τη μονόπρακτη κωμωδία ο Τσέχωφ, βαθιά κωμικός και σαρκαστικός αντίθετα με τη φήμη που τον στοιχειώνει, δεν χάνει ευκαιρία να σατιρίσει τη ρωσική μεγαλοαστική τάξη της εποχής του, μια σάτιρα που αποδείχθηκε διαχρονική και πέραν των ρωσικών συνόρων.
Μια πρόταση γάμου φέρνει στην επιφάνεια τη ματαιοδοξία, την υποκρισία, τον καιροσκοπισμό, το "δήθεν" και τη γελοιότητα των "εχόντων" που τυφλωμένοι από τον εγωισμό τους οδηγούνται σε μάταιες ασυνεννοησίες σε βάρος συχνά του ίδιου του συμφέροντός τους.
Ο μεγάλος Ρώσος δραματουργός καταφέρνει μέσα από μια φαινομενικά απλοϊκή οικογενειακή ιστορία να περάσει ένα σαφές κοινωνικό μήνυμα. Αναζητώντας τις αντιστοιχίες με το παρόν μεταφερόμαστε μαγικά -όπως μόνο το θέατρο μπορεί- στον πολιτικό στίβο της Ελλάδας του σήμερα. Τηρουμένων των αναλογιών η πρόταση γάμου γίνεται πρόταση συνεργασίας και η ασυνεννοησία των μελλονύμφων γίνεται αδυναμία συναίνεσης. Οι διάλογοι των ηρώων μετατρέπονται σε εξαντλητικά debate και παράλογες αψιμαχίες σε τηλεοπτικά πάνελς ξιπασμένων πολιτικών χωρίς να αλλάξει ούτε μια λέξη από το πρωτότυπο κείμενο... αρκεί μια στιγμή να παραλλάξουμε τα πρόσωπα και να αφεθούμε στην κωμωδία της πολιτικής μας καθημερινότητας.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛυκούργοςΚαλλέργης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τίμος Περλέγκας, Σταύρος Ξενίδης, Μαρία Σκούντζου.
  • ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: 1976
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 25 λεπτά

1.Το έργο η Αρκούδα ή η Boor (Ρωσικά: Медведь:. Шутка в одном действии), γράφτικε από τον συγγραφέα το 1888 και είνα μια μονόπρακτη κωμωδία. Το έργο αρχικά ήταν αφιερωμένο στον Nikolai Nikolaevich Solovtsov, παιδικό φίλο του Τσέχοφ, σκηνοθέτης και ηθοποιός που έπαιξε για πρώτη φορά το χαρακτήρα Smirnov. Ο William Walton συνέθεσε μία όπερα βασισμένη στο έργο το 1967. Ήταν επίσης η έμπνευση για τη δεύτερη πράξη του μούζικαλ "Μια μέρα στο Hollywood - Μια νύχτα στην Ουκρανία", το 1979.

Η ιστορία:
Η χήρα Πόποβα θρηνώντας το χαμό του όχι και τόσο πιστού συζύγου της, κάτω απ διερευνητικό βλέμμα του πιστού υπηρέτη Λούκα , δέχεται την επίσκεψη του Σμύρνοφ που ζητά τα χρήματα τα οποία του οφείλει ο μακαρίτης. Η έντονη αντιπαράθεση Σμυρνόφ και Πόποβας οδηγείτε σε ακρότητες, με μοναδική λύση την μονομαχία. Τα πιστόλια δεν αργούν να βγουν. Μόνο που τη θέση του μίσους παίρνει ο παθιασμένος έρωτας.

«Στα μονόπρακτα του Τσέχωφ επικρατεί η φαιδρή νότα. Σκιτσάρονται άνθρωποι με αδρές χαρακτηριστικές γραμμές. Οι τύποι προβάλλουν σχεδόν σαν καρικατούρες. Ωστόσο με μια ιδιόμορφη φινέτσα και φυσική ζωντάνια οι φόρμες παίρνουν την οργανική και συναισθηματική οντότητα του αληθινού χαρακτήρα. Πίσω από τα παιχνιδίσματα της σάτιρας προβάλλει η ίδια ανεξίκακη διάθεση, η αγάπη και η συμπόνια για τον άνθρωπο.» Λυκούργος Καλλέργης

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΛυκούργοςΚαλλέργης
  • ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Έφη Ροδήτη
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Ντίνος Δουλγεράκης, Αθηνά Μιχαλακοπούλου, Χρήστος Καλαβρούζος.
  • ΡΥΘΜΗΣΗ ΗΧΟΥ: Γιάννης Παπαδόπουλος
  • ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ: Έρση Μαλικένζου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 25 λεπτά

2.Μια επιπλέον ηχογραφηση ως δεύτερη επιλογή με τρεις διαφορετικούς ηθοποιούς στους ρόλους. Οι υπόλοιπες πληροφορίες της εγγραφής δεν μας είναι γνωστές!

  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Βέρα Ζαβιτσιάνου, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Νέζος.
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 37 λεπτά

Με την διασκευή του έργου, ο Γάλλος ΓΚΑΜΠΡΙΕΛ ΑΡΟ, ρωσικής καταγωγής συγγραφέας, συνέβαλε σε μεγάλο βαθμό στον εμπλουτισμό της λογοτεχνίας και της δραματουργίας στη χώρα του. Το έργο του περιλαμβάνει πρωτότυπα έργα που παίχτηκαν με επιτυχία στο Παρίσι, αλλά και εξαιρετικές μεταφράσεις και θεατρικές διασκευές στα γαλλικά πολλών ρώσικων αριστουργημάτων.
Και να, που το σημερινό μας έργο προέρχεται από τη Ρωσία, την "πρώτη" πατρίδα του Αρού, κι από έναν ιδιαίτερα αγαπημένο στην Ελλάδα Ρώσο συγγραφέα, τον Άντον Τσέχοφ. «Αυτό το ζώο το παράξενο» από το ραδιοφωνικό θέατρο…

Ο Γκαμπριέλ Αρού, με πραγματικό όνομα Γκαμπριέλ Αρουτσέφ, ήταν λογοτεχνικός και θεατρικός συγγραφέας, ενώ διασκεύασε και μετέφρασε στη γαλλική πολλά κείμενα.
Γεννήθηκε στη Ρωσία το 1909. Το 1921, μετά τα συμβάντα της ρωσικής επανάστασης, πήγε μαζί με την οικογένειά του στο Παρίσι.
Το 1930 αποκτά το πτυχίο λογοτεχνίας από το πανεπιστήμιο της Σορβόννης. Στην αρχή ξεκίνησε να γράφει μυθιστορήματα, αλλά μετέπειτα ασχολήθηκε και με τα θεατρικά κείμενα. Πρώτο του θεατρικό έργο είναι το «Ορφέας ή ο φόβος των θαυμάτων» που γράφτηκε το 1935. Ακολουθούν τα: «Αυτό το ζώο το παράξενο», «Δύο επί δύο κάνουν πέντε», «Μήλα για την Εύα» κ.α. Από το 1950, ξεκινάει να ασχολείται με τον κινηματογράφο, γράφοντας σενάρια («Hussars», «Ο θάνατος σ’ αυτό τον κήπο» κ.α.), είτε διασκευάζοντας για τον κινηματογράφο. Ο Αρού υπήρξε λάτρης του αρχαίου ελληνικού δράματος και των μεγάλων ελληνικών κλασικών κειμένων. Το 1981 βραβεύτηκε με το θεατρικό έπαθλο του Γαλλικού θεάτρου. Πέθανε το 1982.

Το σημερινό μας έργο έχει ανέβει αρκετές φορές στο θέατρο τόσο από επαγγελματικούς όσο και ερασιτεχνικούς θιάσους. Αναφέρω το ανέβασμα του 1967 σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Μπούχλη (τον έχουμε συναντήσει πολλές φορές στο ραδιοφωνικό θέατρο ως σκηνοθέτη) με πρωταγωνιστές τους: Μάνο Κατράκη, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Μαίρη Χρονοπούλου, Αλίκη Γεωργούλη κ.α.
Για την ιστορία η σημερινή μετάφραση της Αλίκης Γεωργούλη είναι η ίδια με αυτή της θεατρικής παράστασης του 1967.

Αυτό το ζώο το παράξενο… Μα ποιο; Φυσικά ο άνθρωπος. Άνθρωποι που μέσα από την αλήθεια τους ξεδιπλώνουν τους ρόλους τους, του άτακτου συζύγου, της ζηλιάρας συντρόφου, της μοναχικής ερωμένης. Και το θέμα τους… Και βέβαια η αγάπη. Ο Αρού διασκεύασε πέντε διηγήματα του Τσέχωφ τα οποία αποτελούν τη σπονδυλική στήλη του θεατρικού αυτού έργου. Καλή ακρόαση…

  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Γκαμπριέλ Αρού
  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αλίκη Γεωργούλη
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ράνια Βισβάρδη
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Γιώργος Γιαννίσης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Νικήτας Τσακίρογλου, Νίκη Τριανταφυλλίδη, Κούλα Αγαγιώτου, Ντίνος Καρύδης, Κική Ρέππα, Γιώργος Νέζος.
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 47 λεπτά
  • ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ: 1977 (21 Απριλίου)

Η κορύφωση της 3ης πράξης από το έργο "Ο Βυσσινόκηπος" του Τσέχωφ στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας.

1.Ενα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται υπό πώληση και κατάρρευση. Όμως οι επιπόλαιοι μικροαστοί ιδιοκτήτες δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση.
Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν... Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν... Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές. Mέσα σε αυτό το "ευχάριστο" κλίμα έρχεται να προστεθεί η φιγούρα της ψυχοκόρης του σπιτιού, που προσπαθεί με νύχια και με δόντια, αλλά μάταια, να κρατήσει ζωντανά όλα όσα σε λίγες ώρες θα καταρρεύσουν δίπλα της.
Το θέμα του έργου είναι ο χρόνος και η αλλαγή. Το πέρασμα του χρόνου από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο δηλώνεται με ακρίβεια, και ο κύκλος του βυσσινόκηπου από την άνθισή του στην καρποφορία και στην καταστροφή του αντιστοιχεί στον κύκλο της χαράς και του πόνου στο μικρόκοσμο μιας οικογένειας.

Το συγκεκριμένο έργο του Τσέχοφ "Ο Βυσσινόκηπος" (Ρώσικα: Вишнёвый сад), είναι το τελευταίο από τον Ρώσο θεατρικό συγγραφέα. Ανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας στις 17 Ιανουαρίου του 1904, σε μια παραγωγή σε σκηνοθεσία του Constantin Stanislavski. Παρόλο που ο Τσέχοφ προόριζε το έργο ως μια κωμωδία, και περιείχε κάποια στοιχεία της φάρσας, ο Stanislavski επέμεινε στην σκηνοθεσία του έργου ως μια τραγωδία. Από αυτή την αρχική παραγωγή, οι σκηνοθέτες έπρεπε να αντιμετοπίσουν την διπλή φύση του έργου αυτού. Το έργο συχνά βρήσκετε, στη μικρή λίστα των τριών ή τεσσάρων εξαιρετικών έργων γραμμένα από τον Τσέχωφ, μαζί με το "Γλάρος", "Τρεις Αδελφές", και "Θείος Βάνια".

Το έργο είναι το πιο παρερμηνευμένο σκηνοθετικά. Το τελείωσε με μεγάλη δυσκολία λόγω της φυματίωσης που τον ταλαιπωρούσε στη Γιάλτα, ενώ κατά τη διάρκεια των προβών που παρακολουθούσε στο Θέατρο Τέχνης της Μόσχας επιδεινώθηκε η κατάσταση της υγείας του. Τότε προσπάθησε να εξηγήσει στον Στανισλάφσκι ότι το έργο του είναι κωμωδία και δεν του άρμοζε δραματικό ανέβασμα, αλλά εκείνος δεν τον άκουσε. Λίγους μήνες μετά το δραματικό (!) ανέβασμα του έργου ο Τσέχοφ πέθανε.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Λυκούργος Καλλέργης
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Ζουγανέλης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μαίρη Αρώνη, Γιάννης Μόρτζος, Τζέσσυ Παπουτσή, Άννα Ανδριανού, Πέτρος Φυσσούν, Ιάκωβος Ψαρράς, Θάνος Καλλιώρας, Γιώργος Χριστόπουλος, Σοφία Κακαρελίδου, Γιώργος Μοσχίδης, Μίμης Χρυσομάλλης, Γιώργος Μαυρίδης, Νίκος Νικολάου.
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 53 λεπτά
  • ΧΡΟΝΟΛΟΓΙΑ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗΣ: 1975

2.Μια νέα επιπλέον Ραδιοφωνική Παραγωγή, ως δεύτερη επιλογή, με διαφορετικούς ηθοποιούς στους ρόλους του έργου, ηχογραφημένη το 2012.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Λυκούργος Καλλέργης
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ, ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Αντώνης Βογιάζος
  • ΜΟΥΣΙΚΗ: Άλκης Παναγιωτόπουλος
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Αντώνης Βογιάζος, Δήμητρα Γεννηματά, Τίμος Περλέγκας, Μαργαρίτα Ανθίδου, Γιώργος Κέντρος, Όλια Λαζαρίδου, Μπέτυ Αρβανίτη, Άννα Μακράκη, Λευτέρης Ελευθεριάδης, Τάσος Υφαντής, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Ντίνα Κώνστα, Ιάκωβος Ψαράς, Χάρης Σώζος.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Δώμνα Ακατογλίδου
  • ΡΥΘΜΙΣΗ ΗΧΟΥ: Δημήτρης Πουλόπουλος
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 19 λεπτά

Ο Γλάρος (Ρωσικά: Чайка) είναι ένα θεατρικό έργο του Ρώσου συγγραφέα, που η συγγραφή του ολοκληρώθηκε το 1895. Στη σκηνή ανέβηκε για πρώτη φορά το 1896 στο Θέατρο Αλεξαντρίνσκι της Αγίας Πετρούπολης.
Μια παράσταση που δεν βρήκε ανταπόκριση και χαρακτηρίστηκε ως αποτυχημένη. Αντίθετα δεύτερο ανέβασμα του έργου το 1898, από το Θέατρο Τέχνης της Μόσχας, σε σκηνοθεσία Κ. Στανισλάφσκι, στάθηκε ιδιαίτερα επιτυχημένο.
Από τότε "Ο Γλάρος" έχει παιχτεί αμέτρητες φορές σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Ηλύσια [έτος Α΄, τ. Α΄, 1906, σελ. 83-151] και πρωτοπαρουσιάστηκε από το θίασο της Μ. Κοτοπούλη, το 1932.
Θεωρείται το έργο που καθιέρωσε τον Τσέχωφ, ως θεατρικό συγγραφέα στη συνείδηση κοινού και κριτικής.

Με τον "Γλάρο" εγκαινιάστηκε η ιδιότυπη σύνθεση της τσεχωφικής δραματουργίας, όπου τη θέση του ως τότε καθιερωμένου "κεντρικού ήρωα - ηρωίδας" παίρνει ένας όμιλος προσώπων, μια μικρή κοινωνία, με μοιρασμένη ανάμεσα τους τη δράση. Το ύφος του έργου είναι μικτό, μοιράζεται ανάμεσα στο δράμα και στην κωμωδία.
Ο ίδιος ο Τσέχωφ χαρακτήρισε το έργο του ως «κωμωδία σε τέσσερις πράξεις».
Ο Τσέχωφ στον "Γλάρο" θίγει τις σχέσεις, τα κίνητρα, την ψυχολογία και τις διεκδικήσεις ανθρώπων που αγαπούν, υπηρετούν ή θέλουν να υπηρετήσουν την τέχνη, μέσω της συγγραφής και του θεάτρου. Γύρω τους περιστρέφονται οι άνθρωποι της καθημερινότητας που προσπαθούν να ξεπεράσουν τα αδιέξοδα της ζωής τους.

Υπόθεση:
H Αρκάντινα είναι μια καταξιωμένη και δημοφιλής ηθοποιός του κατεστημένου θεάτρου, συνδέεται με τον Τριγκόριν, έναν επιτυχημένο συγγραφέα.
Ο Τρέπλιεφ, ο γιος της Αρκάντινα, αναζητά, κάτω από την “σκιά” της μητέρας του, νέους τρόπους έκφρασης στην ποίηση και στο θέατρο. Παρουσιάζει το πρώτο του θεατρικό έργο στους ανθρώπους που βρίσκονται στο κτήμα, με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του, τη Νίνα. Η παράσταση όμως θα τελειώσει άδοξα.
Η Νίνα θέλει να γίνει ηθοποιός και αποφασίζει να εγκαταλείψει το σπίτι και να ακολουθήσει τον Τριγκόριν.
Δύο χρόνια αργότερα, ο Τρέπλιεφ εξακολουθεί να ζει στο κτήμα του Σόριν και να παρακολουθεί από μακριά την προσωπική ζωή και την καριέρα της Νίνας.
Η επιδείνωση της υγείας του Σόριν θα φέρει πάλι στο κτήμα την Αρκάντινα και τον Τριγκόριν. Στο ίδιο μέρος, θα επιστρέψει “τσακισμένη”, σαν τον νεκρό γλάρο που κάποτε είχε αποθέσει στα πόδια της ο Τρέπλιεφ, και η Νίνα. Η συνάντηση της με τον Τρέπλιεφ θα συμβάλει στο να δώσει τέρμα στη ζωή του.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Λυκούργος Καλλέργης
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γιάννης Ζουγανέλης
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Γίτσα Βαλμά
  • ΡΥΘΜΗΣΗ ΗΧΟΥ: Νίκος Χανιώτης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Μαίρη Αρώνη, Γιώργος Βουτσίνος, Μαρία Σκούτζου, Γιώργος Μοσχίδης, Γιάννης Φέρτης, Αλέκος Μαυρίδης, Άννα Βενέτη, Ρένα Καλτσά, Μάκης Ρευματάς, Πέτρος Φυσσούν, Γιάννης Μόρτζος, Νίκος Νικολάου, Καίτη Επισκόπου.
  • Η ΗΧΟΛΗΨΙΑ ΕΓΙΝΕ ΤΟ: 1981
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 53 λεπτά

Το έργο γράφτηκε το 1878 από τον συγγραφέα γνωστό ως και Μιχαήλ Πλατόνωφ, (ρώσικα: Майкл Платонов), επίσης γνωστό στο Βρετανικό κοινό ως Fatherlessness ή "Έργο χωρίς τίτλο". Ήταν το πρώτο μεγάλης κλίμακας δραματικό έργο του Τσέχωφ και γράφτηκε ειδικά για τη Μαρία Γιερμόλοβα (Yermolova), ανερχόμενο αστέρι της Maly Theatre, η οποία απέρριψε το έργο και δεν δημοσιεύθηκε πια μέχρι το 1923.

Μεγαλόσχημοι έρωτες, συζητήσεις για χρέη και γραμμάτια, ποτό, πλήξη και μονοτονία συνθέτουν το σκηνικό της ζωής των καλεσμένων στη βεράντα της γοητευτικής χήρας Άννας Πετρόβνα. Μέχρι την άφιξη του νεαρού δάσκαλου Πλατόνοφ, που θα λειτουργήσει καταλυτικά στη λιμνάζουσα καθημερινότητα των υπολοίπων. Όμως, το φως που εκπροσωπούσε άλλοτε ο γοητευτικός ήρωας φαίνεται τώρα να θαμπώνει, αφού ο Πλατόνοφ σπαταλά τον καιρό του διασκεδάζοντας με τις αδυναμίες των άλλων και βάζοντας σε δοκιμασία τις δικές του. Τέσσερις γυναίκες θα βρεθούν στη δίνη της γοητείας του. Το επικίνδυνο παιχνίδι του θα έχει αναπόφευκτες συνέπειες για όλους.

Στο πρώιμο έργο του Πλατόνοφ, ο Τσέχοφ προετοιμάζει και επεξεργάζεται τα κυρίαρχα θεματικά μοτίβα που θα τον απασχολήσουν στο μέλλον. Οι ήρωές του οδηγούνται από τα πάθη, τις αδυναμίες και τα ελαττώματα της ανθρώπινης φύσης, οι προσδοκίες διαψεύδονται από την πράξη, η ζωή παγιδεύεται σε μια ατελέσφορη αναζήτηση ευτυχίας. Κωμικότητα και δραματικότητα εναλλάσσονται χωρίς διακοπή, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην πραγματική ζωή.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ(*): Νίκος Γκάτσος
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Νίκος Γκάτσος
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Μήτσος Λυγίζος
  • ΕΠΙΛΟΓΗ ΜΟΥΣΙΚΗΣ: Σπύρος Σιαδαρέσης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Γιώργος Νέζος, Νίκος Χατζίσκος, Πέτρος Φυσούν, Αλέκα Κατσέλη, Κάκια Αναλυτή, Παντελής Ζερβός, Φοίβος Ταξιάρχης, Μιχαήλ Μαραγκάκης, Αντιγόνη Βαλάκου, Μάνος Κατράκης, Γιάννης Αργύρης, Ελένη Ρήγα, Κώστας Ρηγόπουλος, Κώστας Μπάκας, Νόντας Καστανάς, Μαρίκα Κοτοπούλη, Γιώργος Πλούτης.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Δανάη Ευαγγελίου
  • ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Στέφανος Ευαγγελίου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 3 ώρες και 40 λεπτά

(*) Απο το συγκεκριμένο έργο έχει βρεθεί μόνο το πρώτο μέρος. - Ε.Ι.Ρ., 1959.

1.Στα έργα του Τσέχωφ δεν υπάρχει ο λεγόμενος «μύθος». Αντίθετα από το ρομαντικό, ηρωικό ή μελοδραματικό θέατρο που προβάλλει έναν κεντρικό ήρωα ή ένα ζεύγος ηρώων σε εξαιρετικές στιγμές της ζωής τους με τον μύθο να εξαντλείται γύρω από αυτούς, στο τσεχωφικό θέατρο τη θέση του ήρωα παίρνει μια ομάδα ανθρώπων, μια μικρή κοινωνία, που μοιράζονται τη σκηνική δράση & τα πρόσωπα αυτά δεν είναι ούτε ηρωικά, ούτε μοναδικά. Είναι πρόσωπα συμπαθητικά & ευαίσθητα, άνθρωποι καθημερινοί, πολύ οικείοι & γνωστοί σε μας. προερχόμενοι από την επαρχιακή & μικροαστική κοινωνία της Ρωσίας της εποχής εκείνης. Δεν υπάρχουν συνταρακτικά γεγονότα. Φαινομενικά μας παρουσιάζεται η απλή καθημερινή ζωή που κυλάει «αυτή η ανιαρή, κουτή, βρώμικη, ρούσικη επαρχιακή ζωή» της εποχής εκείνης.

Υπόθεση:
Το έργο εκτυλίσσεται, στην Τράπεζα Αµοιβαίας Πίστεως και φέλειας και πιο συγκεκριµένα στο Γραφείο του προέδρου του διοικητικού συµβουλίου, την ηµέρα της επετείου των 15 χρόνων της τράπεζας.
Ο πρόεδρος του διοικητικού συµβουλίου Αντρέι Αντρέεβιτς, σε συνεργασία µε τον Κοσµά Νικολάεβιτς, λογιστή της Τράπεζας, προσπαθεί να γράψει το λόγο του για την συγκεκριµένη επέτειο, ενώ συµβαίνουν διάφορα ευτράπελα. Ένα από αυτά είναι η άφιξη µιας ανήµπορης γυναίκας (συζύγου του γραµµατέα της Νοµαρχίας), η οποία ζητά τα δεδουλευµένα του άντρα της από την Νοµαρχία, µε το αιτιολογικό πως «οι Τράπεζας έχουν τα λεφτά…».
Ανήµπορος να αντιµετωπίσει όλα αυτά τα ευτράπελα ο Αντρέι Αντρέεβιτς, υποκύπτει σε όλους και σε όλα και τελικά καταλήγει να καταστρέψει ο ίδιος τη γιορτή για την επέτειο της τράπεζας, ενώ παράλληλα µια οµάδα σύγχρονων «Ροµπέν» εισβάλλει για να τη ληστέψει και να προβεί σε αναδιανοµή του πλούτου της.

"Πίσω από την τσεχοφική σάτιρα βρίσκεται η αγάπη για τον άνθρωπο. Ο θεατής γελάει αυθόρμητα, όμως πίσω από το γέλιο η πένα του συγγραφέα στάζει κάποιο δάκρυ. Οι άνθρωποι σκιτσάρονται με αδρές γραμμές και οι «τύποι» προβάλλουν σχεδόν σαν καρικατούρες. Η ειρωνική αποδοχή της ζωής και το στοιχείο του αυτοσαρκασμού είναι παράγοντες του κωμικού και ταυτόχρονα του πικρού στοιχείου που το διαπνέει. Ο Τσέχωφ σκιαγραφεί ανάγλυφους χαρακτήρες που εγκλωβίζονται σε αφοπλιστικά κωμικές συνθήκες. Τα κωμικά μονόπρακτα του Τσέχωφ συνιστούν μικρά διαχρονικά διαμάντια, αφού μέσα από τον έξυπνα κωμικό διάλογο, τις πνευματώδεις ατάκες και το σατιρικό χιούμορ, καυτηριάζουν και θίγουν καίρια διαχρονικά ζητήματα όπως η κοινωνική διαφθορά, οι διαπροσωπικές σχέσεις, η γραφειοκρατία, ο έρωτας, τα κοινωνικά ήθη κ.α." Μαρία Μπαλτατζή

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Θεοφάνους
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Έφη Ροδήτη
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Κώστας Μπάκας
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τάσος Παπαδάκης, Θόδωρος Έξαρχος, Έρση Μαλικέντζου, Ντενίς Μπαλτσαδιά, Ντίνος Δουλγεράκης.
  • ΡΥΘΜΗΣΗ ΗΧΟΥ: Γιάννης Παπαδόπουλος
  • ΕΙΣΗΓΗΤΡΙΑ ΔΡΑΜΑΤΟΛΟΓΙΟΥ: Έρση Μαλικέντζου
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 21 λεπτά

2.Επιπλέον Ραδιοφωνική Παραγωγή ως δεύτερη επιλογή, με διαφορετικούς συντελεστές και ηθοποιούς. Δεν γνωρίζω περισσότερες πληροφορίες γι' αυτή την ηχογράφηση!

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΠΡΟΣΑΡΜΩΓΗ: Κυβέλη Μυράτ
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΩΓΗ: Κυβέλη Μυράτ
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Ανδρέας Φιλιππίδης
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Μαρία Αλευρομαγείρου-Δραμιτηνού
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Σταύρος Ξενίδης, Αλέξανδρος Δινότης, Βέρα Ζαβιτσιάνου, Λουίζα Ποδηματά, Γιώργος Νέζος.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Δανάη Ευαγγελίου
  • ΡΥΘΜΗΣΗ ΗΧΟΥ: Γιώργος Θεοφανίδης
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 26 λεπτά

«Τα άγια των αγίων μου είναι το ανθρώπινο σώμα, η υγεία, το μυαλό, το ταλέντο, η έμπνευση, η αγάπη, και η πιο απόλυτη ελευθερία, ελευθερία από τη βία και το ψέμα, όπου κι αν εκφράζονται τα δύο τελευταία». Α. Π. Τσέχωφ.

Ο Θείος Βάνιας (Ρώσικα: Дядя Ваня), γραμμένος την ίδια περίπου εποχή με τον Γλάρο (1896-97), αποτελεί ίσως το πιο «τσεχωφικό» από τα έργα του κορυφαίου Ρώσου ποιητή των λεπτότατων αποχρώσεων, και συμπυκνώνει εκρηκτικά το υπαρξιακό αδιέξοδο του φαινομένου που ονομάζεται «άνθρωπος», μέσα στον χώρο και τον χρόνο. Οι ήρωές του, μικροί και «γκρίζοι» αλλά παρόλα αυτά γνήσιοι και αναγνωρίσιμοι στη λεπτομέρεια και την πολυπλοκότητά τους, αναζητούν απελπισμένα το νόημα της ζωής, φλερτάρουν με τα όριά τους, επιδίδονται σ' ένα ιλαροτραγικό κυνήγι ευτυχίας, αποζητούν την ελπίδα που θα νικήσει την καθημερινή φθορά – ένα υποκατάστατο της χαμένης, της σπαταλημένης τους ζωής. Ο έρωτας μοιάζει ιδανικό παυσίπονο ευτυχίας. Ωστόσο και αυτός μένει ανεκπλήρωτος. Οι ήρωες του Θείου Βάνια θέλουν αλλά δεν μπορούν να ξεφύγουν από το τέλμα. Με τις απονενοημένες πράξεις τους, τις εύγλωττες σιωπές τους, τις έντονες εσωτερικές συγκρούσεις τους, οι άνθρωποι του Τσέχωφ ισορροπούν ανάμεσα στην ευτυχία και τη δυστυχία, το τραγικό και το γελοίο, την ελπίδα και την απελπισία, το φως και το σκοτάδι, ιδανικοί «πρωταγωνιστές» στο διαχρονικό τσίρκο της ανθρώπινης υπαρξιακής περιπέτειας.

Ο Βάνιας, αδερφός της πρώτης συζύγου του γέρου καθηγητή Σερεμπριάκωφ είναι υπεύθυνος για το κτήμα του καθηγητή και το φροντίζει μαζί με τη Σόνια, κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο και ανιψιά του. Πρόσφατα ο καθηγητής έχει εγκατασταθεί μαζί με τη νεαρή και ελκυστική δεύτερη σύζυγό του, Ελένα, στο κτήμα, προκαλώντας πλήθος προβλημάτων, καθώς οι ισορροπίες αλλάζουν δραματικά. Ο Βάνιας είναι απελπισμένα ερωτευμένος με την Ελένα. Το ίδιο και ο γιατρός Αστρώφ που επισκέπτεται συχνά το κτήμα. Η Σόνια υποφέρει βουβά από έρωτα για τον γιατρό Αστρώφ. Η Ελένα πανέμορφη και αδιάφορη κινεί τα νήματα δίχως να ενδιαφέρεται για τα αισθήματα των επίδοξων εραστών. Οταν ο καθηγητής θα συγκεντρώσει όλη την οικογένεια για να ανακοινώσει το σχέδιο του να πουλήσει το κτήμα, τίποτα δε θα μείνει πια το ίδιο...

Ο Πίτερ Μπρουκ θεωρεί τον Τσέχωφ τον σπουδαιότερο θεατρικό συγγραφέα μαζί με τον Σαίξπηρ. Ο Μαξίμ Γκόρκι έγραψε στον Τσέχωφ για τον Βάνια ότι, «...είναι ένα έργο εξαίσιο, ένα σφυρί που το χτυπάτε στο αδειανό κεφάλι του κοινού. Τα χτυπήματα σας πάνε ίσια στην καρδιά...». O Laurence Olivier θεωρούσε πως τα πρόσωπα του έργου είναι σαν μουσικά όργανα που άλλοτε παίζουν χορωδιακά και άλλοτε σόλο το θέμα της θλίψης αυτών των καλλιεργημένων εξόριστων και τη λαχτάρα τους για τη νεότητα.

Όπως λέει και ο ιταλός σκηνοθέτης Giorgio Strehler "Το πρόβλημα του Τσέχωφ είναι, πάντα, αυτό που ονομάζω «τα τρία κινέζικα κουτιά»: το ένα βρίσκεται μέσα στο άλλο, το τελευταίο περιέχει το προτελευταίο, το προτελευταίο περιέχει το πρώτο. Στο τρίτο κουτί είναι η Ζωή. Το μεγάλο κουτί της Ανθρώπινης Περιπέτειας, του Ανθρώπου που γεννιέται, μεγαλώνει, ζει, αγαπά, δεν αγαπά, κερδίζει, χάνει, καταλαβαίνει, δεν καταλαβαίνει, περνάει, πεθαίνει. Εδώ τα πρόσωπα παίρνουν διάσταση «μεταφυσική»...«συμβολική», σ' ένα είδος παραβολής για την ανθρώπινη μοίρα..."

  • ΗΧΟΛΗΨΙΑ: Νίκος Δροσόπουλος
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Νίκος Πράππας
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Νίκος Πράππας
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Έλη Ξανθάκη, Νίκος Χατζήσκος, Νίκος Παπακωνσταντίνου, Γιώργος Νέζος, Σπύρος Καλογύρου, Πόπη Παπαδάκη, Τιτίκα Νικηφοράκη, Ρίτα Μουσούρη, Κώστας Παπαγεωργίου.
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 1 ώρα και 34 λεπτά

Ο Ιβάνωφ (Ρωσικά: Иванов: драма в четырёх действиях (Ιβάνωφ: δράμα σε τέσσερις πράξεις)) είναι ένα δραματικό έργο, γραμμένο από τον ρώσο θεατρικό συγγραφέα Άντον Τσέχωφ, σε τέσσερεις πράξεις.
Ο Ιβάνοφ ανέβηκε για πρώτη φορά το 1887, όταν ο Fiodor Korsh, ιδιοκτήτης του Θεάτρου Korsh στη Μόσχα, ανέθεσε στον Τσέχωφ να γράψει μια κωμωδία. Ο Τσέχωφ, όμως, ανταποκρίθηκε με ένα δραματικό έργο τεσσάρων πράξεων που έγραψε σε δέκα ημέρες.

Παρά την επιτυχία της πρώτης παράστασης του, η παραγωγή απογοήτευσε τον Τσέχωφ.
Σε επιστολή του προς τον αδελφό του, έγραψε ότι «δεν αναγνωρίζει τα πρώτα του σχόλια ως δικά μου» και ότι οι ηθοποιοί δεν γνωρίζουν τα μέρη τους και λένε ανοησίες».
Ενοχλημένος από αυτή την αποτυχία, ο Τσέχωφ κάνει αλλαγές στο έργο. Κατά συνέπεια, η τελική έκδοση είναι διαφορετική από την πρώτη παρουσίαση. Μετά από αυτό το ξαναγράψημο του έργου, δέχτηκε να παρουσιαστεί το έργο στην Αγία Πετρούπολη το 1889. Η επανεγγραφή του έργου από τον Τσέχωφ ήταν μια επιτυχία και προσέφερε μια πρόγευση για το στυλ και τα θέματα των επόμενων αριστουργημάτων του.

Υπόθεση:
Παντρεμένος με την Άννα, που εγκατέλειψε την οικογένειά της και την πίστη της για χάρη του και που τώρα πεθαίνει από φυματίωση, ο Ιβάνωφ προσπαθεί να δραπετεύσει με οποιονδήποτε τρόπο, από την ασφυκτική ατμόσφαιρα του περιβάλλοντός του.
Το όνομα Ιβάνωφ είναι ένα από τα πλέον κοινά ονόματα στην ρωσική αυτοκρατορία και ο Τσέχωφ το συνδέει με την διάψευση των ονείρων, όταν η πρώτη νεότητα τελειώνει, με το κενό, την απάθεια, την συναισθηματική αδράνεια και εν τέλει τον θάνατο. Στο πρόσωπο του Ιβάνωφ συναντάμε τον κάθε άνθρωπο που στα νιάτα του ονειρεύτηκε ένα νέο κόσμο, αλλά που η ζωή τον διέψευσε, δεν του έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία και το μόνο του καταφύγιο είναι η διαδρομή του προς την απόλυτη σιωπή.

Ο Ιβάνοφ, στο έργο ορίζεται ως ο καταθλιπτικός κι ανένταχτος σε ένα σαθρό κοινωνικό σύστημα τοκογλυφίας, ανηθικότητας και μοναξιάς, η παράσταση όμως αποδίδει αυτούς τους χαρακτηρισμούς και στα 11 πρόσωπα του έργου που με νύχια και με δόντια προσπαθούν να κρατηθούν στη ζωή.
Μια ακμάζουσα νεοπλουτίστικη κοινωνία που καταπιέζεται στους ρόλους της, γυναίκες που τρέχουν σε κοσμικές βραδιές εις άγρα εραστών και συζύγων, ηθικολόγοι γιατροί, γυναίκες που πεθαίνουν από έρωτα, ιδεολόγοι που ελλείψει οποιασδήποτε πια ιδεολογίας ξεχαρβαλώνονται. Ο ένας από αυτούς δεν καταφέρνει να κρατηθεί και «εξαιρείται». Κέντρο της παράστασης το πάρτυ, στο οποίο όλα αυτά τα πρόσωπα συναντιούνται κι είναι αναγκασμένα να μείνουν μαζί μέχρι το τέλος

Στόχος του όλου εγχειρήματος είναι η προσέγγιση του υλικού του Τσέχωφ με έναν πιο αφηγηματικό και ανοιχτό τρόπο.

Ο Δημήτρης Χορν εδώ στο "Τρίτο Θέατρο" του ραδιοφώνου, στον ρόλο του Ιβάνωφ Νικολάι Αλεξέγιεβιτς του ομόνιμου έργου του Άντον Τσέχωφ.

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Κώστας Σταματίου
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σοφία Μιχαλήτση
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Νίκος Πράππας
  • ΡΑΔΙΟΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λεωνίδας Τριβιζάς
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Δημήτρης Χορν, Παντελής Ζερβός, Στέλιος Βόκοβιτς, Ελένη Χατζηαργύρη, Κώστας Καστανάς, Ρίτα Μυράτ, Βέρα Δεληγιάννη, Στέλιος Παπαδάκης, Θεόδωρος Συριώτης, Σπύρος Ολύμπιος, Κώστας Κοκάκης, Θεόδωρος Σαρής, Ζώρας Τσάπελης, Ευάγγελος Πρωτοπαπάς, Αθανασία Μουστάκα, Βέρα Ζαβιτσιάνου.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Γίτσα Βαλβά
  • ΡΥΘΜΗΣΗ ΗΧΟΥ: Βασίλης Καράς
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 2 ώρες και 3 λεπτά

1.Στην έντονη πνευματική δραστηριότητα των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων της ζωής του, ο Αντόν Τσέχωφ φιλοτεχνούσε τα μονόπρακτά του παράλληλα με τα πολύπρακτα έργα του, σαν θεατρικές ασκήσεις που έφτασαν στο επίπεδο της τελειότητας. Δίπλα από τον Τριγκόριν, τον Αστρώφ, τη Μάσσα Προχόροβα, τον Λοπάχιν ή τον Πέτια γεννιόνταν ομογάλακτες οι ξεκαρδιστικές φιγούρες της Ελένα Πόποβα και του Γκριγκόρι Σμιρνώ, του Τοκαλτσώφ, του Φιοντόρ Ρεβούνωφ-Καραουλώφ ή του διευθυντή της "Αλληλοπιστωτικής Εταιρίας" Αντριέι Σπιούτσιν, για να κορυφωθούν τέλος με το τραγικό πρόσωπο του Νιούκιν στις βλαβερές συνέπειες του καπνού. Πρόσωπα επιφορτισμένα να χλευάσουν την κατεστημένη τάξη της μικροαστικής και μεσοαστικής κοινωνίας της Ρωσίας και να αμφισβητήσουν τα ήθη μιας άχρηστης ιεραρχίας.

Ο Έρωτας, ο φόβος του θανάτου και η αγωνία για την κοινωνική μας εικόνα είναι τα θέματα που διαπραγματεύεται ο Τσέχωφ στο τρίπτυχο αυτό. Μεγάλα θέματα, αιώνια, αλλά στην περίπτωση αυτή φωτισμένα από το συγγραφέα με το σκληρό, αδυσώπητο τρόπο του, που μας κάνει να γελάμε με τις αδυναμίες μας και τις μικρότητές μας και την ίδια στιγμή παρακολουθούμε έντρομοι την ανθρώπινη φύση να επιβεβαιώνει τα αδιέξοδά της.
Ο Τσέχωφ με λεπτή παρατήρηση, μα υπενθυμίζει διαρκώς ότι για τη σκοτεινή πλευρά της ζωής μας ευθυνόμαστε εμείς και οι επιλογές μας. Ένα από τα ερωτήματα που θέτει είναι το ποιος κατέχει την εξουσία. Ο άνδρας ή η γυναίκα; Ο προϊστάμενος ή ο υφιστάμενος; Ο παλαίμαχος θεατρίνος, ή το κοινό του; Απάντηση δεν υπάρχει, απλώς θα γελάσουμε με τις αδυναμίες μας. Τι άλλο να κάνουμε; Ο θάνατος περιμένει, η καταστροφή έρχεται, ο έρωτας καραδοκεί.

ΤΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ (Ρώσικα: Лебединая песня) -Δραματική σπουδή σε μία πράξη, γραμμένη το 1886-. Ο απολογισμός μιας χαμένης ζωής από έναν γέρο ηθοποιό που θυσίασε την προσωπική του ευτυχία, για το θέατρο

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Αντώνης Δωριάδης
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Αντώνης Δωριάδης
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Τιτίκα Νικηφοράκη, Χρήστος Δοξαράς.
  • ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΗΧΩΝ: Γίτσα Βαλμά
  • ΤΕΧΝΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Γρηγόρης Γίγας
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 29 λεπτά

2.Μπορείτε να ακούσετε την ανάγνωση μιας ξενόγλωσσης, στα αγγλικά, έκδοσης και παραγωγής του έργου "Κύκνειο Άσμα".

Anton Chekhov's Swan Song [1887] was one of his early plays. In it are but two characters: Vasili Svietlovidoff, a 68 year old comic actor and Nikita Ivanich, who is an even older man, the theater's prompter. Following a benefit evening in his honor, unbeknownst to everyone, the comic actor Svetlovidov falls asleep in a drunken blur. When he awakens, the theater is dark and empty. He falls quickly into saddened monologue...
The play opens with Chekhov's stage directions: The scene is laid on the stage of a country theatre, at night, after the play. To the right a row of rough, unpainted doors leading into the dressing-rooms. To the left and in the background the stage is encumbered with all sorts of rubbish. In the middle of the stage is an overturned stool.
This translation, by Marian Fell, was published in 1912; her text is in the public domain. This is a complete recording of all of the text in the book published in 1912 by Charles Scribner's Sons, including Marian Fell's "Introduction."
19:35 • Swan Song
16:28 • Introduction

  • ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ-ΔΙΑΣΚΕΥΗ: Παύλος Μάτεσης
  • ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Λάμπρος Κωστόπουλος
  • ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΗ ΠΡΟΣΑΡΜΟΓΗ: Λάμπρος Κωστόπουλος
  • ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΗΘΟΠΟΙΟΙ: Χρήστος Κωνσταντόπουλος, Λυκούργος Καλλέργης, Ιάκωβος Ψαράς, Λουΐζα Ποδηματά, Δάνης Κατρανίδης, Τζόλη Γαρμπή, Νεφέλη Ορφανού, Νάσος Κεδράκας
  • ΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Σάσα Χρυσομάλλη
  • ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ: 1972
  • ΔΙΑΡΚΕΙΑ: 42 λεπτά

Hans Christian Andersen

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήταν Δανός λογοτέχνης και συγγραφέας παραμυθιών.

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Charles Exbrayat

Ο Σαρλ Εσμπραγιά ήταν δημοσιογράφος, συγγραφέας αλλά και γευσιγνώστης με πολυάριθμα μυθιστορήματα.

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

Dario Fo

Ο Ντάριο Φο είναι Ιταλός θεατρικός συγγραφέας, ευθυμογράφος, ηθοποιός, θεατρικός σκηνοθέτης και συνθέτης.

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

ΨΗΦΙΑΚΑ ΟΜΗΛΟΥΝΤΑ ΒΙΒΛΙΑ